Ayers rock of Uluru?

Ayers rock of Uluru?
Boven op Ayers rock staat met trots een groot plateau met een plaquette, de mannen die deze berg als eerste beklommen worden hier als helden geëerd. Beneden, aan de voet van Uluru, staat een groot bord waarop gevraagd wordt de berg niet te beklimmen. Deze berg, met zoals zoveel in dit land 2 benamingen, is een van de beroemdste plekken in Australië en daarnaast ook (de meest?) omstreden.

Dave trots poserend op de top!

Dave trots poserend op de top!

Het zijn twee werelden die hier samen komen, twee type mensen die hier samen komen, twee kanten van Australië die hier samen komen. En ondanks dat ze samen komen blijven ze toch gescheiden! Bij mijn reisgenoten proef ik hetzelfde als we terug zijn na een zware klim. De een voelt trots, dat hij dit heeft overwonnen. De ander voelt schaamte dat hij niet sterkt genoeg was om nee tegen de rest te verkopen. De één noemt het nog steeds Ayers rock, de ander Uluru.

In dit verhaal wil ik jullie graag meenemen naar mijn dag op deze fantastische plek, maar daarnaast ook toelichten waarom deze plek omstreden is. Ik hoop dat ik de aandacht een beetje vast kan houden! Laten we beginnen met mijn persoonlijke verhaal op deze plek.

We hadden er twee dagen tegen aan mogen kijken van een afstandje maar vandaag was het dan echt zover. Een bezoek aan de beroemdste berg (of steen, maar laat ik het berg noemen) van Australië en misschien wel de beroemdste plek van Australië. We vertrekken in de ochtend vroeg om voor het grote publiek en de hitte Uluru (ik zal de steen vanaf nu zo noemen) te bezoeken. We waren niet de enige die er zo over denken want het parkeerterrein naast de berg stond al vol. We vullen onze flessen met water en beginnen enthousiast aan de klim. Want dat is tenslotte waarvoor we hier zijn, beklimmen die berg. Een wandeling van het hoogste niveau dus dat beloofd wat. En jawel, het beloofd ook wat. Met de gestoorde hitte als extra vijand blijkt het niet zomaar een wandeling. We hebben touwen nodig en klimmen op handen en voeten naar boven.

Op naar de top.

Op naar de top.

Dit is één van de meest uitdagend (en gevaarlijkste, meer dan 35 doden in minder dan 50 jaar) wandelingen die ik tot nu toe in Australië heb gedaan. Vele toeristen geven na enkele tientallen meters al op, maar wij jonge honden zien het als een mooie uitdaging. Niet alleen de hitte maar ook de vliegen blijken een flinke tegenstander. Het is haast niet voor te stellen in Nederland, maar wrijf wat koeienpoep over je gezicht uit op een zomerse dag en je zal een vergelijkbaar effect kunnen creëren. Ik hoor ze nu nog in mijn oor zoemen. Het neemt uiteindelijk ruim een uur in beslag om boven te komen. Voor de eerste van ons althans, de laatste doet er bijna 2 uur over. Op de top staat een verfrissende windje en daardoor zijn ook de vliegen eindelijk taboe. We genieten een tijdje van het uitzicht en nemen een rits aan foto’s als we weer afdalen naar beneden.

Bijna op de top! Trots poserend!

Bijna op de top! Trots poserend!

Nog onwetend worden grappige foto's gemaakt!

Nog onwetend worden grappige foto’s gemaakt!

 

 

Halverwege komen we MC tegen, onze laatste reisgenoot en nog onderweg naar de top. Ik, dave en Charles vertellen dat we naar beneden gaan om de peper en zout te halen, en wat tomaten ketchup. Er is namelijk een gratis barbecue op de top, maar ze hebben geen saus. Misschien bevangen door de hitte en de zware klim, misschien gewoon onnozel, maar MC neemt het voor waar aan. Ze denkt dat we gek geworden zijn door de klim. Alleen voor wat saus naar beneden en weer een uur omhoog, je kan die burger toch ook wel zonder saus eten. Het neemt uiteindelijk zeker 10 minuten in beslag voor ze door heeft dat we een geintje met haar uithalen. Ze kan er niet echt om lachen, wij des te meer. Weken later hebben we nog lol om deze grap.

Afdalen, na een gesprek met MC.

Afdalen, na een gesprek met MC.

De klim naar beneden is gelukkig gemakkelijker en sneller dan de klim omhoog, maar daarmee niet minder ongevaarlijk. Voldaan en trots beneden aangekomen staan we voor het bord wat we aandachtig lezen en beseffen we wat we zojuist hebben gedaan. De heilige Uluru beklommen.

De foto van het bord beschrijft eigenlijk al het hele verhaal van deze plek. Naast dat er bijna elk jaar doden vallen bij het beklimmen van deze berg is het daarnaast ook een heilige plek voor de Aboriginals. Ik noem ze hier voor het gemak even zo omdat een ieder dan begrijpt waar ik over praat. Volgens mij heb ik eerder al eens duidelijk gemaakt dat ze zelf over het algemeen niet zo gediend zijn van deze benaming en die dan ook nooit in de mond nemen. En een heilige berg beklimmen is als het maken van naaktfoto’s in de een heilige tempel, toevallig groot nieuws te laatste weken. Zoals staat beschreven op het bord. Loop om de berg heen, leer over de cultuur en zie de duizenden jaren oude schilderingen. Dat is meer uitdaging dan het beklimmen zonder enig besef. En ik denk dat ze daar gelijk in hebben. Met een gevoel van schaamte lopen we daarna dan ook om de berg heen.

Een (paint) collectie van het bord onder aan uluru!

Een (paint) collectie van het bord onder aan uluru!

Maar waarom sluiten ze deze hele klim niet gewoon?

Als die vraag in je opkomt, dan is het een hele goede. Zo niet, dan geef ik toch het antwoord. Enkele vele jaren geleden, ik gok zelf zo rond de jaren 80, is het besef gekomen dat ze in Australië met de Aboriginals en hun cultuur moeten leren leven en het moeten respecteren. Toen dit besef kwam zijn hele delen ( de voor landbouw en steden nutteloze outback en bossen) terug gegeven aan de Aboriginals en is het ook toegestaan om plaatsen 2 namen te geven. Zo ook is dit gebeurt met het land rondom Uluru (de Aboriginal benaming van deze berg, hiervoor was het dus Ayers Rock en nu zijn beide dus toegestaan). Niet omdat het geheel nutteloos was, maar voornamelijk omdat het een van de heiligste plekken en meest historische is in de Aboriginal cultuur. Er wordt een contractje getekend en iedereen is blij, de Aboriginals zullen dit land beheren op een manier als hun voorvaderen hebben gedaan. Eind goed al goed zal je denken. Er zat alleen een “kleine” maar in het contract. Het was een, zoals we dat tegenwoordig noemen, wurgcontract. Ze kunnen het land terug krijgen, maar de toeristische klim van de berg blijft voor altijd open. Of je krijgt helemaal niks van je heilige plek terug. De enige optie die de Aboriginals op dat moment hadden was tekenen, logisch als het om deze plek gaat. Voor zover bij mij bekend is het op deze manier gegaan, een korte blik op Wikipedia vertelt een iets anders maar soort gelijk verhaal.

De enige oplossing die de Aboriginals dus hadden was het plaatsen van het grote bord. En het schijnt te werken. Waar hiervoor bijna 100% van de bezoekers de klim probeerde, is dat nu nog maar een kleine 20%, volgens de lokale gids.

De laatste jaren wordt de roep om het sluiten van de klim steeds groter. Aan de ene kant omdat het historisch besef groter aan het worden lijkt. Er zijn toch nog wel wat Australiërs die dit als gestolen land zien, en aan de andere kant de steeds strenger wordende veiligheidseisen. Voor het sluiten van de klim is alleen 100% van de stemmen in een of andere commissie nodig. Hier in zijn verschillende ministers en verschillende Aboriginals vertegenwoordigd. En elke stemming schijnt weer hetzelfde te zijn. Iedereen stemt voor sluiting van de klim, behalve de minister van toerisme. Die bang is dat niemand deze berg en regio nog zal bezoeken als de berg niet meer beklommen mag worden. De enige mogelijkheid op sluiting lijkt dan ook, zoals een lokale gids gekscherend zij, als er komend jaar weer een paar naar beneden donderen. Want nog een paar doden, en je kan het geheel toch niet meer verantwoorden. Wikipedia geeft overigens aan dat er een 2009-2019 plan is tot het sluiten, maar hier heb ik nooit iets van gehoord.

*Indien er onwaarheden in dit verhaal staan bied ik mijn excuses aan en zal ik het aanpassen. Het geheel is gebaseerd op verhalen die ik gehoord heb en zoals een slechte journalist betaamd heb ik deze niet geverifieerd ( op een korte Wikipedia check na). Als ik ooit nog eens tijd heb om google te gebruiken zal ik dit verhaal misschien aanpassen en dit zinnetje verwijderen!

Uluru of Ayers rock?

Uluru of Ayers rock?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>