Brief aan Mark: het einde!

Beste Mark, Yarwun, 04 februari 2015

Ik schreef je enkele weken geleden dat ik op een boerderij aan het werk ben. Inmiddels is het einde in zicht. Een ruime maand heb ik mogen verblijven in mijn tent, opgezet in de kantine. En ik heb er van genoten. Geen bereik op je telefoon is al een verademing. De rust of onrust die het weer uitstraalt brengt je helemaal terug op aarde.

De werkdagen waren niet om te liegen. Het begon allemaal nog vrij ontspannen maar al snel zat ik op zo’n 12 uur werk per dag. 7 dagen per week. Want een dag vrij nemen en je alsnog tussen de werkende begeven is ook maar niks. Oké 1 vrije dag heb ik opgenomen. We hadden het geluk dat de vriend van mijn collega een weekje op vakantie ging en we de auto konden lenen. We zijn een goede avond uit geweest (niet jaloers worden, zo goed was het ook weer niet), en hebben de zondag relax doorgebracht. Met als afsluiter een fraaie zonsondergang. Ik heb ze beter gezien maar voor een industriestad was het toch vrij netjes.

Het leven ging me hier de eerste 3 weken geweldig af, tot in week 4 een allergie begon op te spelen. Mijn lichaam is meer rood dan wat de kleur van je huid anders ook mag zijn. En meer hobbelig dan het strakke lichaam waar ik mee geboren ben. Maar begonnen met wat meel van mais en nu aan de echte medicijnen zal dat ook wel weer verdwijnen.

Doordat mij collega een x (dat betekend dat ik niet weet hoeveel maar in ieder geval een aantal) dagen bij haar vriend overnacht en ik dus “het huis alleen heb”, ben ik al een aantal keer uitgenodigd om met de familie mee te eten. Met als hoogtepunt een schaal voor krabben. Hoewel ik de smaak niet echt kan waarderen is het een heel spektakel met het eitje tikken. De nanny/huishoudster/oppas/hulpje van de familie komt uit Vietnam (die zijn goedkoper, ik weet dat je moet lachen om deze grap mark!) en eet de hele krab, van top tot teen op! Die Aziaten ook!

Ik heb op het nippertje ook nog even kennis gemaakt met de schijnheiligheid van mijn collega. Oke ze denkt zelf dat ze heilig is want ze leert elke zaterdag ( In de bijbel staat dat zaterdag de laatste dag van de week is) kinderen uit de bijbel, maar ik noem het schijnheiligheid. Maar goed waar ging het om: Ik heb mijn eerste kist met mango’s laten vallen! De eerste in meer dan 4 weken! En om de mango’s na een ongelukje zo veel mogelijk te redden stop je ze zo snel mogelijk in een speciaal zeep bad. Zo ook deze keer. Mevrouw was werkende bij het zeep bad en kwam even later naar me toe dat ik altijd veel te hard aan het rijden ben en dat daardoor alle mango’s verloren gaan. Ik knik ja, nee en amen (dat is een leuke dubbelzinnige opmerking is het niet?) en ga verder met mijn werk. Het was tenslotte meer de schuld van mijn collega’s die de niet goed opgeladen hadden en een krat met verbogen staal op de top in de hoek hadden geplaatst, maar dat terzijde. In de volgende pauze komt de baas naar me toe met hetzelfde verhaaltje. Mevrouw moest het ook even aan de baas vertellen dus. Alsof ze niks beters te doen heeft. Uitleggen dat je lichaam maar een bepaalde hoeveelheid adrenaline heeft in je leven en als dit op is je het dus niet meer hebt ofzo. Ik weet dat zijn allemaal moeilijke worden voor jou mark, maar ik moet het gewoon even kwijt.

Voor de rest niet veel nieuws te melden. Een aantal wegen zijn veranderd in zwembaden en we hebben uitzicht op een waterval na een nacht met 112 mm regen in een tijdsbestek van zo’n 5/6 uur. Leuk om mee te maken die regen hier. Is weer eens wat anders. Maar daar zal jij het wel weer niet mee eens zijn, ouwe strandganger!

Het einde is nu echt in zicht, vrijdag (6 februari 2015) hopen we klaar te zijn. En zit mijn leven op de boerderij erop. Hoe het verder moet weet ik nog niet. Ik heb iets meer dan 30 dagen gewerkt op een boerderij, moet er voor een tweede jaar in Australië 88 werken. Ik heb nu even geen energie om dat te gaan doen. Maar wie weet ga ik er nog voor. Bananen plukken met mijn vrienden uit Sydney heb ik in ieder geval afgewezen. Daar ben ik nu niet toe in staat.

Het is weer lang genoeg! Ik zend je snel weer een brief en hoop ook snel weer iets van jou te horen!

Laterzz pik!
Cheers,

Ruud

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>