Dag 1 Mongolië: Van schapen tot schapenvlees!

Jullie wachten natuurlijk allemaal op verhalen uit Mongolië. Een land waar niet veel van jullie zijn geweest. Rusland oké dat kan nog. China wil iedereen wel zien. En Noord-Korea eigenlijk ook wel alleen durft niemand. Thailand gaat iedereen tegenwoordig heen om over Australië nog maar niet te spreken. Maar Mongolië, what the fuck moet je daar!
Nou daar ga ik lekker geen antwoord op geven want dat bedenk je maar lekker zelf. Waar ik wel antwoord op ga geven is de vraag hoe het daar was? Laat ik het vandaag eens proberen in een soort tegenwoordige tijd vorm. Geen idee of dat de juiste benaming is maar ik heb eerlijk gezegd nooit zo goed opgelet bij lessen taal, Nederlands en overige vergelijkbare schoolprojecten. Ga maar gewoon lekker lezen!

Het is vandaag 04-05-2014 en mijn trein zal vandaag aankomen in Ulaanbaatar (de schrijfwijze die door MSword wordt goedkeurt). Ik heb er inmiddels een lange treinreis opzitten met één heel onverstandig punt. De aankomsttijden op de verschillende stations zijn in een timetable in Moskou tijd aangegeven. Om het voor mezelf makkelijk te maken ben ik dan ook blijven leven in Moskou tijd. Ideaal in de trein, geen gezeur met omrekenen hoe laat we nu aan zullen komen. Één klein probleempje we zitten inmiddels een aantal tijdzones verder. Ik kom aan in Ulaanbaatar en het is inmiddels 06:00 in de morgen, Ulaanbaatar tijd. Dit betekend ergens midden in de nacht Moskou tijd. Jezelf een Jetlag bezorgen terwijl dit niet hoeft in een trein is dus niet erg slim! Voor iedereen die ooit nog deze reis gaat maken, wees verstandig en schuif gewoon iedere dag een uurtje op met de tijd. Maakt de aankomst een stuk aangenamer.

Volledig gesloopt sta ik op om even een verfrissende plens water in mijn gezicht te gooien. Gelukkig stapt iedereen uit mijn coupe op dus hoef ik niet zachtjes te doen met het inpakken. Wie overigens mijn eerdere gepubliceerde verhalen heeft gelezen moet nu vast in de lach schieten, mijn overige hut genoten zijn namelijk doof. Op het station wordt ik opgewacht door een chauffeur. Hij stelt zich voor maar zijn naam ben ik nu alweer vergeten. Ik heb mijn via de reisorganisatie aangemeld voor een zogenaamde Join-in reis. Dit houdt eigenlijk gewoon in dat je met een lokale organisatie een tour doet, die je ook ter plekke pas betaalt. Enige verschil is dat ze van te voren weten dat jij kom, er een chauffeur op je wacht op het station en dat je weet dat je met een betrouwbare organisatie in zee gaat. Inmiddels in de auto op weg naar een onbekende bestemming moet ik even bijkomen. In de 5 minuten die ik op het station moest wachten op mijn chauffeur werd ik aangevallen door vele tourorganisatie die mij mee wilde nemen. Overigens zijn de meeste hiervan ook gewoon goed en betrouwbaar. Dus je kan ook gewoon naar Mongolië reizen zonder ook maar iets te boeken van te voren! Geen enkel probleem!

Half slapend, half pratend en half starend uit het raam stoppen we in een of andere wijk. Vreemd zaakje maar ik heb het maar te vertrouwen. We lopen naar binnen bij één of ander gebouw en de puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Dit is een Hostel in Ulaanbaatar waar ook de reisorganisatie in gevestigd is. “ Je moet even een uurtje wachten” zegt mijn chauffeur. “Maar maak gebruik van alle faciliteiten”. Dit laat ik mij geen twee keer zeggen. Ik ga even douchen, heerlijk na een week zonder in de trein. Ook check ik even snel nu.nl, waar uiteraard niks interessants op staat. Alle social media en whatsapp’jes laat ik bewust even voor wat het is! Nog lekker 4 dagen zonder!

Het Hostel!

Het Hostel!

Het schrijven op deze wijze terwijl is overigens best lastig dus excuses als ik af en toe terug val op een “en toen, en toen en toen” schrijfwijze. Ik zal het proberen te voorkomen maar hier zittend bij het zwembad genietend van de Zon in Broome is het diep nadenken wat er meer dan (als) 2 maanden terug allemaal is gebeurd.

Ik zit nu al ruim een uur op de bank, alle berichten op nu.nl al 3 keer gelezen. Ik begin behoorlijk ongeduldig te worden. In wat voor corrupte organisatie ben ik nu weer beland. Inmiddels bijna 2 uur later wordt ik eindelijk geroepen. Tijd voor mijn trip YES! Ik loop naar een afgelegen kamertje. 3 BOEKEN! 3 Boeken! Ik krijg 3 boeken in mijn hand gedrukt. Wat is dit nou weer. Welke trip wil je maken? Welke trip ik wil maken? Geen idee! Gelukkig komt er hulp van de manager. Alle mogelijkheden op een rijtje, maar welke dag vertrekt je trein eigenlijk weer. Alle documenten worden er bij gepakt, de officiële reisbescheiden, een onofficiële mail van mij en een mail die het hostel heeft ontvangen van mijn reisorganisatie. Op elk dag staat een andere datum, lekker dit weer allemaal.

En nu stop ik ermee! Ik moet nog even oefenen om op een andere manier te leren schrijven, meer boeken lezen is het devies! Lekker weer doen waar ik zin in heb! Alles door elkaar, chaos maar jullie weten in ieder geval wat ik beleeft heb!

5 minuten later:

Het is duidelijk welke dag ik vertrek, hierdoor is mijn vooraf “geplande” trip niet mogelijk. Ik zal 1 nacht in het hostel moeten overnachten. Het zij zo, ik wil nu weg! Uiteindelijk komen we op een mooie 2 nachten trip met 2 japanners. Tijd om te vertrekken.

10 minuten later:

Alle bagage zit in de auto, alle japanners achterin. Tijd om te gaan rijden. De Jappen moeten een Jas hebben omdat het koud blijkt te kunnen zijn in de middle of nowhere. Want dat is waar we heen gaan. Mongolië telt circa 3 miljoen inwoners, waarvan 1,5 miljoen in de hoofdstad Ulaanbaatar. De overige 1,5 miljoen mensen leven in een gebied wat vergelijkbaar is met Europa! Dan kun je toch wel voorzichtig zeggen dat we de middel of niks in gaan? We stoppen uiteindelijk bij een gigantische markt. Vol met veel illegale spullen overigens. Welkom in Azië. Na de markt bezoeken we nog even een supermarkt om wat eten in te slaan. Omdat ik er niet erg gerust op ben dat ik het eten echt ga liefhebben koop ik een pot aardbijen jam en wat brood. Daar kan je altijd 2 dagen op overleven. En nog een 2 liter pet fles bier. We moeten het wel een beetje gezellig maken als er niks in de wijde omgeving is. Nu is het tijd om de stad te verlaten. De zin lijkt makkelijker dan het in werkelijkheid is. Dit is de ergste verkeersopstopping en chaos die ik ooit heb meegemaakt! En dat durf ik zelfs op dit moment te typen, terwijl ik ook in steden als Beijing, Napels, Rome, Parijs en Bangkok ben geweest. Waar ik me ooit in Napels nog verbaasde over auto’s die met hoge snelheden op de verkeerde baan rijden, is dat hier vrij normaal. Midden in een stad. Meer dan 3 uur later hebben wij deze stad pas verlaten. En we hebben het hem niet eens doorkruist. Ons hostel bevind zich namelijk in het centrum!

Maar goed! We zijn er eindelijk uit! En Direct is er niks meer, alleen nog heuvelachtige boomloze vlakte! Zo ver je maar kan kijken. Na ongeveer een kwartier rijden uit de stad doemt er ineens een grote drukte langs de weg op! Schapen slachten! Het vlees wat je in de stad kan kopen wordt hier geslacht. Volgens onze gids staan ze er elke dag. Regen, sneeuw of hitte is geen punt. Er moet geslacht worden. Aan de ene kant van de weg staan de levende schapen op aanhangers te wachten om geslacht of verkocht te worden. Een enkeling uit de stad hecht namelijk meer waarde aan vers vlees en koopt dus een levend schaap. De meeste schapen zullen echter de weg oversteken en daar “an public” geslacht worden. Daarnaast lopen er ook nog wat geiten. Deze worden direct geroosterd. Dit schijnt de beste manier te zijn om te huid ervan af te krijgen. Best bijzonder om eens te zien, maar hygiënisch kan ik het nou niet echt noemen. Op een zandvlakte in de zon met de spelende kinderen eromheen. Humaan is het dan weer wel. Geen massa productie maar een directe specialistische dood! En geen stukje van het dier blijft ongebruikt!

Het schapen slachten!

Het schapen slachten!

Na dit schouwspel te hebben aanschouwd is het tijd om verder te rijden. Weer 10 minuten later is het tijd voor de lunch en mijn eerste kennismaking met het Mongoolse eten. Uiteraard bestaat dit uit Schaap. Gekookt schaap om precies te zijn. Geen lekker gekruide kebab, maar gekookt schapenvlees met stukken bot erin drijvend. En nu wacht je op wat nog meer….Nou wat noedels en rijst. Deze kan je in het lekkere schapenbouillon-vlees prutje dopen. Ik wil terug naar mijn instant noedels uit de trein!!!

Na een uurtje rijden op wegen waar af en toe de gaten in liggen maar we soms zo ver als je kan zien geen enkele auto tegenkomen slaan we af op een niet geasfalteerde weg. Mongolië kent maar enkele geasfalteerde wegen, de meeste zijn nog gewoon aangereden zand! Na ook hier weer korte tijd op gereden te hebben komen we aan bij het Nationalpark. In dit park lopen nog echte wilde paarden rond. Die dus wegrennen voor mensen, in plaats van voor de mens zijn plezier worden bereden. Het is dan ook bijzonder als je ze vind, veel mensen zullen ze nooit zien. Onze gids is daarentegen vast beraden ze te vinden en we scheuren vol gas door het park heen. Uit het niets gaat hij vol in de remmen. Heel, heel, heel in de verte zien we een paar stipjes. Dat moeten ze zijn fluistert onze gids, ik en je jappen lachen alleen maar. We stappen uit en mogen niet meer praten van hem. Lopend de heuvels op herken ik nu ook de contouren van een paard. Terwijl het mij eigenlijk vrij weinig doet om paarden te zien begint door de het hele plaatje de spanning wel toe te nemen. Je voel de adrenaline van onze gids afspatten, dit had hij zelf ook nooit verwacht. Als we nog iets dichter bij komen moeten we op onze knieën verder sluipen! Uiteindelijk lukt het ons om achter een steen op een 10 / 15 meter afstand te komen. We zitten hier voor zeker 10 minuten tot één van de paarden ons ontdekt en ze op de vlucht slaan. Onze gids is daarna door het dolle heen, dit had hij zelfs nog nooit meegemaakt. Hoewel hij dit niet in zulke uitgebreide bewoordingen overbrengt. Problem, no problem, yes, no zijn met nog een paar woorden het enige Engels wat hij spreekt. Maar hij kan tenminste een beetje Engels! Deze man is geweldig dus niemand stoort zich aan het slechte Engels wat hij spreekt.

De wilde paarden

De wilde paarden

Na het paarden jagen gaan we terug naar een toeristisch Ger kamp. Een ger is een ronde tent die door de Mongoolse nomaden wordt gebruikt om in te leven. Deze ger kom je zelfs veelvuldig tegen op afgelegen hoekjes in de stad en in achtertuinen van huizen. Blijkbaar nomaden die in de luxe van de stad willen leven maar geen afscheid van de Ger kunnen nemen! In dit Ger kamp staan enkele tientallen Ger’s (of Gerren?) netjes in rijtjes. Het ziet er eigenlijk net uit als een kleine camping. Verwarming erin, normaal bed erin, elektriciteit erin en nog net geen stromend water. Hier kom ik ook weer veel reisgenoten uit de trein tegen. Het toeristische stuit mij en gelukkig ook de jappen een beetje tegen de borst. Onze gids merkt dit op en zegt: “No problem, No problem” en hij loopt weg. We blijven verbijsterd achter en gaan maar even voetballen met de lokale kinderen. Blijkbaar kinderen van de eigenaar van dit Ger kamp.

Op paarden jagen!

Op paarden jagen!

Het is 10 minuten later als onze gids terug komt. Hij wenkt ons om mee te lopen. We lopen een kleine 5 minuten vanaf het toeristische kamp en komen bij een aantal echte Gers uit. Hij heeft gevraagd of we mogen logeren bij deze familie zodat we niet in het toeristen kamp hoeven. Geweldig! Het is nog steeds geen echt nomaden kamp (blijkt de volgende dag) want er gaat netjes een elektriciteitskabel naar elke Ger toe. Maar goed het is al wat echter, want deze mensen wonen hier echt het hele jaar door. We krijgen 1 ger tot onze beschikking. Met andere bewoordingen betekend dat 2 bedden, dus 2 personen moeten op de grond slapen. Gelukkig is Steen, papier, schaar een internationale regel voor het bepalen van belangrijke zaken. Ik win! Lekker in een bed slapen i.p.v. op de koude en harde vloer!

Een ger!

Een ger!

Voetbal in Mongolië!

Voetbal in Mongolië!

Het wachten is op het avond eten. Ik ben in spanning wat het dit keer weer zal zijn. Doordat er problemen met iets zijn, geen idee wat, komt er voorlopig geen avond eten. We spelen nog maar een potje voetbal met nomaden kinderen. De taal van voetbal spreekt tenslotte iedereen. Als ze proberen mijn weergaloze trucen na te doen zakt de moed ze helaas in de schoenen. Na het voetbal is het tijd om terug te keren naar de ger. Hier spreken we onze voorraden bier, chips en zeewier (natuurlijk met jappanners) aan om de ergste honger te stillen.

Naar de WC!

Naar de WC!

Naarmate de avond vordert wordt het steeds gezelliger. Armpje drukken om te laten zien dat mongolen sterk zijn door het eten van schapenvlees en een discussie over het eten van ander voedsel zijn enkele voorbeelden van gebeurtenissen in de ger. Ondertussen moet ik voor de eerste keer naar de wc. Dit blijkt een werkelijke attractie. Een gigantisch diep gat in de grond met een houten hutje eromheen. Het “gat” in het houten hutje is groot genoeg om Peter Beense nog door te laten. Voor de grote boodschap dus. Maar niet echt een veilig gevoel als je boven een afgrond van 10 meter staat met op de bodem een zacht kussen van menselijke uitwerpselen. Rond de klok van 10, nog steeds zonder eten is één van de Japanners inmiddels gaan slapen. Voor mij komt nu het onderwerp voetbal (De Japanner kon het alleen vanuit de voetbal game, hoe kan het ook anders) op tafel. Een lange, lange discussie zal volgen en slapen doen we nog lang niet!

Ik ga dit verslag opdelen in twee delen. Zoals jullie hebben kunnen lezen was dit pas dag 1. En zeker niet de meest bijzondere dag. Hoe de rest van mijn tijd in Mongolië verliep lezen jullie de volgende keer!

Sterkste man op aarde!

Sterkste man op aarde!

One thought on “Dag 1 Mongolië: Van schapen tot schapenvlees!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>