Het watercloset

Eerst haat je ze!

Het openbare toilet. Op het station, op je werk, in een restaurant, in het winkelcentrum, gewoon op straat, in een hostel, ze zijn (gelukkig) overal! En ze zijn bijna altijd smerig. Met een beetje geluk wil de deur niet sluiten. Kieren overal waardoor jij de mensen aan de andere kant van de deur kan zien zijn niet ongebruikelijk. Je wilt er niet door kijken, maar je ogen kun je er gewoon niet vanaf houden. Als je eruit kom ga je altijd even terug gluren. Konden ze mij ook zien. Meestal, niet in alle gevallen, is dit niet mogelijk. Doordat jij je dichter bij de kier begeeft, de lichtinval niet meewerkt en gewoon omdat niemand bewust door kieren in de deur gaat kijken zullen ze jou niet zien. Maar toch is het maar ongemakkelijk. Daarnaast zie je de voeten van de man naast je. Aan de schoenen, en als de opening onder iets te groot is ook de broek en ondergoed, herken je de man naast je. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de geur. Je voorgangers hebben laten blijken dat ze genoten hebben, nu is het jou beurt. Of wat te denken van de geluiden in de wc naast je. Of juist geen geluiden maar je zie een schaduw. En dan je eigen geluiden, je moet het bescheiden zien te houden. Ze zullen je maar horen aan de andere kant van de soms nog geen millimeter dikke muren. Het openbare toilet, een oprechte plek om te haten!

Maar als reiziger moet je wel. Het ophouden tot je thuis bent gaat dan echt niet werken. Dat kan namelijk zomaar nog eens een paar weken tot maanden duren. En dus ga je, met tegenzin, elke keer weer dat hokje in. Keer op keer, dag in, dag uit. Je haat het de eerste weken. Zoals je dat thuis ook al deed, maar zonder dat je het door hebt kom je op een bepaald punt.

Je accepteert ze!

Iedereen die lange schooldagen maakt of voor een bedrijf werkt kan er over meepraten. Op een gegeven moment accepteer je de openbare wc. De haat verdwijnt langzaam. Voor je werk zal dat alleen voor een bepaalde wc gelden. Ik durf zelfs te wedden dat het merendeel van de mensen een voorkeur heeft. Altijd de meest linkse, altijd die rechtsachter, altijd die op de beneden verdieping. Ik zou zelfs een paar namen op kunnen noemen die bij elke voetbalvereniging een favoriete kleedkamer hebben om naar de WC te gaan. Zolang er geen dames teams voetballen, anders kan de keuze nog wel eens kunnen veranderen maar dat heeft een andere oorzaak. Maar goed, leuk en aardig, tot die ene keer dat het Wc-papier op is in “jou” wc. Inwendig wordt er gevloekt en je weet weer waarom je deze dingen haat als je op een andere WC zit.
Voor reizen geld min of meer hetzelfde. Je accepteert ze op een gegeven moment. Er blijven uitzonderen, net zoals op je werk als het WC-papier op is, waarop je ze opeens weer haat heb je tijdens het reizen soms ook weer die puntjes uit den beginnen. Geen deur in je wc of de uitwerpselen op de muur kunnen oorzaken hiervan zijn. Dan haat je ze maar is er meestal geen weg meer terug. En zal je het wel moeten accepteren.

Op deze manier kan je vrij lang door reizen. Maar menigeen zal op een gegeven moment de laatste fase gaan bereiken.

Slapen in een Toilet!

Slapen in een Toilet!

Je raakt verlieft op ze!

Deze fase kennen doorgaans alleen doorgewinterde reizigers en enkele mensen met een steekje los. Zo weet ik een aantal mensen die thuis zo lang mogelijk alles ophouden om het maar op hun favoriete Wc op het werk/school/sportclub te kunnen deponeren. Dan mag je toch wel van een lichte verliefdheid spreken denk ik. Of moet ik het overspel noemen, want de ware liefde blijft toch altijd je eigen WC thuis.
Als reiziger kan je (eenvoudig) in dezelfde fase terecht komen. Het begint als je je telefoon mee begint te nemen naar de wc. De volgende fase ga je in als je in paniek raakt als je telefoon niet mee is. Naast telefoons worden dan ook kranten, computers en andere spelerij meegenomen. Of je maakt je eigen spelletje. Probeert aan de hand van de schoenen en ondergoed van je ”buurman” te raden wat voor man/vrouw het is. Aan de hand van de plop de vorm van de drol te raden en aan de hoeveelheid wc-papier het menu van de dag ervoor te achterhalen. Je maak er eens soort uitje van. De Wc begint jou plekje te worden. Het klinkt vreemd, maar probeer je even iets voor te stellen. Er zijn altijd mensen om je heen. Als je iets op je telefoon wilt lezen beginnen mensen tegen je te praten. Als je de krant open slaat begint een ander met de sudoku puzzel. Als je op je computer bezig ben willen mensen je foto’s zien. En alsof dat nog niet genoeg is, er is altijd gepraat en lawaai om je heen. Heb je eindelijk een rustig plekje in je bed, wil iemand het licht uit hebben. Er is altijd wat. Je kan natuurlijk een rondje gaan lopen, lekker alleen maar lastig om de krant te lezen. Wat wordt dan op een gegeven moment de enige plek waar niemand je stoort? Juist ja! Je gaat van de plek houden. Het is jou plekje, ook al is het niet van jou. Je wilt er naar toe. Je wilt er zijn. Het is jou privé domein, ook al is het maar voor een paar minuten. Je bent verliefd!

Je mag dan ook drie keer raden waar dit verhaal geschreven is!

Tip: Oppassen in de moderne WC’s! Sommige openen uit veiligheidsoverwegingen na 20 minuten automatisch de deur.

One thought on “Het watercloset

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>