Kleine vogel, ga maar zweven!

Jelle Brandt Corstius waarschuwt je er al voor in zijn boek “De reisgids voor moeilijke landen”. Je leest het, je ziet het, je denkt het en je vergeet het. Overdrijven is belangrijk in een boek tenslotte, anders verkoopt het helemaal niet. Stel je een reisgids voor die de waarheid opschrijft. Amsterdam is niet slecht. Je rookt wat wiet en ziet wat water, samen met andere toeristen. De Eifel toren in Parijs? Leuk stukje metaal ergens neer gepland. Barcelona? Het weer is niet slecht. Nee dat gaat natuurlijk niet werken. Er wordt gepraat over de geweldige grachten die je laten denken dat je in een paradijs bent. De geweldige architectuur van de Eiffeltoren wat een “must see” is in een ieders mensen leven en Barcelona is het walhalla voor de toerist.

NoordKorea

Klaar voor een vlucht naar Noord Korea!

Of iets in die richting, ik ben tenslotte geen schrijver van Reisgidsen. Maar wat ik na enkele jaren ervaring wel weet is dat ze altijd overdrijven! Tot dat ene moment, Mei 2014! Zoals altijd zit ik volledig ontspannen in het vliegtuig. Alle spanning valt van me af na het passeren van de laatste douane controle. Geen idee waar het door komt, maar is dit voor mij altijd het meest zenuwslopende moment. Misschien heb ik toch iets van crimineel bloed in me? Als ik deze eenmaal gepasseerd ben kan ik in volledige rust wachten op het vliegtuig. Zo ook deze keer.

Hamburger!

Hambruger in het vliegtuig naar Noord Korea

De motoren starten en maken toch een iets bijzondere geluid. Gelukkig wordt dit na enkele minuten overstemd door de muziek. Goede Noord-Koreaanse muziek! We staan op het punt te vertrekken van Beijing, hoofdstad van China, naar Pyongyang, de hoofdstad van Noord-Korea. En niet alleen dat, ik sta tevens op het punt een van de meest angstige momenten van mijn leven te beleven. Ik ben met een touw aan mijn benen naar beneden gesprongen, ik ben illegaal gebouwen binnen gegaan, ik heb gedoken tussen koraal (en ik ben bang voor water), maar op dit moment ga ik misschien wel het meest aanjagende moment van mijn leven beleven. Eigenlijk is een lange beschrijving van het geheel niet eens noodzakelijk! Sluit gewoon je ogen weer eens en denk hieraan. Je zit in een vliegtuig naar een volledig zwart gemaakt land waar niemand binnen je kennissen kring ook maar voor zijn plezier heen zal gaan. Je weet niet wat je te wachten staat, je staat open voor dit land, maar toch blijven in je achterhoofd de verhalen en vooroordelen rondzingen. Je wil het niet, je verdringt ze, maar ze zijn ergens toch aanwezig. Zoveel documentaires, nieuwsberichten en verhalen! Op het moment dat je deze probeert te vergeten starten de motoren van het vliegtuig, alleen maken ze net een iets ander geluid dan de tientallen vluchten die je daarvoor in je leven hebt gemaakt. Gelijk komt het besef, deze vluchtmaatschappij staat op de beruchte zwarte lijst! Om je heen zijn geen toeristen te vinden! Iedereen draagt het beroemde speldje van de grote leider, het speldje wat alleen gedragen mag worden door een Noord-Koreaan.

Eindelijk land in zicht!

Eindelijk land in zicht!

De muziek begint uit de speakers te knallen als je op het punt staat te vertrekken. Puur en echte Noord-Koreaanse muziek. Het vliegtuig trilt aan alle kanten en constant lijkt het of er motoren uitvallen, weer opstarten, weer uitvallen en ga zo maar door. Hoe hoger in de lucht hoe meer dit op je zenuwen begint te werken. Om je rustig te houden krijg je een vette Amerikaanse hamburger, het doorslikken van elke hap is een uitdaging op zichzelf. Ondertussen moet je een formulier zien in te vullen die bij aankomst aan de douane moet worden overhandigd. Je handen trillen. Je kan niet eens meer denken in Engels, de taal van de vragen op het formulier. Eigenlijk kan je in geen enkele taal meer denken. Er is misschien één ding waar je aan kan denken: ik hoef het formulier niet eens meer in te vullen, we komen toch niet aan. Je probeert te ontspannen het lukt niet. Als er eindelijk land onder je verschijnt en het vliegtuig zijn daling begint in te zetten weet je dat het bijna over is. Een niet al te zachte landing later maakt een einde aan de spanning! We zijn er! Het beloofde land! Direct komt het besef, Jelle brandt zei het nog zo: Stap nooit in een Tupolev!

Veilig geland in Noord Korea!

Veilig geland in Noord Korea!

Deze Russische dingen zijn meer dan slecht voor je hart! En hij had gelijk! Reisgidsen overdrijven vaak. Maar dit was pure waarheid! Gelukkig klopt de mijne, nu een jaar later, nog steeds! En het land verlieten we gelukkig met de trein! Voor mij de komende jaren even geen tupolevs meer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>