Mijn visie is zuiver!

Terwijl de zweetdruppels naast me op het stomende asfalt vallen, kijk ik op om te zien hoe ver de top nog is. Ik schat dat het nog 1 km is en begin me al te verheugen op de afdaling. Om me heen kijkend herinneren alleen de verbaast opkijkende arbeiders in de rijstvelden mij eraan dat ik mij in Noord-Korea begeef. Meer personen zijn er in dit prachtige landschap niet te bekennen. Een ultiem gevoel van vrijheid in het meest gesloten land van de wereld is een bijzondere ervaring.

Fietsen in Noord-Korea Nederlander Dutch

Boven op de eerste Berg

Enkele dagen eerder zijn we aangekomen in Noord-Korea. Een land waar je veel over hoort en leest maar waarbij je jezelf altijd afvraagt wat er van waar is. Het meest bekende verhaal welke afgelopen jaar in Nederland in het nieuws was, is dat alle Noord-Koreanen hetzelfde kapsel als “De grote leider” moeten dragen. Op het vliegveld van Beijing was dit direct het eerste vooroordeel welke ontkracht werd. Ja je leest het goed, Beijing! Aangekomen in Noord-Korea staan naast de gidsen en chauffeur, die elke toerist tot zijn beschikking krijgt, ook een cameraman en één van de hoge heren van het Noord-koreaanse toerisme bureau ons op te wachten.  Het wordt de eerste toeristische fietstocht door Korea en dat blijkt een bijzondere aangelegenheid te zijn. Aangekomen bij het hotel wordt ons direct verzocht onze fietsen te testen, zodat eventuele mankementen nog voor de eerste grote fietstocht kunnen worden verholpen. Al snel blijkt dat als er mankementen zijn je deze zelf moet zien te verhelpen. Gelukkig was er geen fietsenmaker in ons midden.

De volgende dag is het dan eindelijk zover. We starten met een fietstocht van 4 kilometer over een van de grootste wegen van Pyongyang, de Hoofdstad van Noord-Korea. Om onze veiligheid te kunnen garanderen mogen we niet op het fietspad (ja die zijn er heel veel in Noord-korea) fietsen maar worden we onder politie-escorte over de autoweg geleid. Hoewel het aantal auto’s er minder is, moet je je voorstellen dat je over de champs-Êlysées in Parijs rijd. Niet zo gek dat de vele mensen langs de kant van de weg verbaast opkijken. Vrolijk zwaaiend rijden we over de weg. Één Gids voor de groep, één gids achter de groep, een politie wagen schuin achter ons en onze tour bus schuin voor ons. Alleen deze fietstocht van 4 kilometer is al een bijzondere ervaring.

Later op de dag is het tijd voor een lange fietstocht dwars door de rijstvelden. Hier ervaar ik voor het eerst een gevoel van vrijheid in dit land. Doordat de groep uit fietsers van een verschillende niveau bestaat ontstaat er een lang lint van enkele honderden meters. De politie escorte is inmiddels verdwenen en daardoor is er vaak alleen in de verte een puntje van de Gids en de bus te zien. Als ik een groep wegwerkers passeer is het feest helemaal compleet. Ze staan allemaal op en beginnen te klappen en joelen. Het lijkt hier bijna de tour de France wel! Dit wordt nog eens bevestigd als ik even later een zoevend geluid achter mij hoor. Ik kijk om en zie een grote groep vrouwelijke wielrenners midden op de snelweg ons met grote snelheid naderen. Een poging om “in het wiel” te gaan zitten blijkt kansloos. Deze vrouwen zijn beter getraind dan de gemiddelde westerling.

Wie overigens verwacht dat een fiets op zichzelf een attractie is in Noord-Korea vergist zich. Nederland mag dan zogenaamd een fietsland zijn, het aantal fietsen per hoofd van de bevolking in Noord-Korea zal niet veel lager dan wel hoger liggen.

Enkele dagen later is het tijd voor een “Bergetappe”. De temperatuur in Korea is inmiddels opgelopen tot zeker 25 graden en er is geen wolkje aan de lucht. Kilometers lang klimmen met dit weer is een ware uitputtingsslag. Zoals een iedereen die wel eens gefietst (of er gewoon met een zak chips op de bank naar heeft gekeken om zich te verbazen over uitspraken als “aan het elastiek zitten” in iets met een zak patat) heeft weet, ontstaan de grootste verschillen in de klim. Dit was dan ook bij ons het geval. Na een kleine kilometer waren mijn mede fietsers van personen overgegaan in stipjes aan de horizon. De gidsen konden het ook niet meer aan maar wilde ons het plezier niet ontnemen. Met de half Koreaanse en half Engelse woorden “Wacht boven maar” (dit is vertaald) kregen we de ultieme vrijheid die voor een toerist in dit land best bijzonder is. Kilometers lang klimmen door één van de mooiste landschappen op aarde in het meest gesloten land op aarde met niemand om je heen is een bijzondere ervaring. Volledig bezweet en opgebrand was het boven aan de klim wachten op de anderen. Zo’n twintig minuten had ik de tijd om van dit unieke landschap te genieten, totdat iedereen weer was samengesmolten.

Fietsen door Noord-Koreaanse landschap

Fietsen door het Noord-Koreaanse landschap


De fietstocht maar zeker ook de vrolijkheid van de mensen en de openheid van de gidsen heeft op mij een onuitwisbare indruk achter gelaten. Alles wat je denkt te weten over Noord-Korea blijkt niet te kloppen. Er rijden gewoon auto’s, mensen spelen gewoon op hun smartphone in de metro, mensen kopen gewoon een ijsje in kraampjes langs de weg en oude mannen spelen gewoon kaart in het park. Oké het hebben van een overleden President die ook nog eens overal standbeelden heeft is bijzonder. Hetzelfde geld voor het volledig aanbidden van de 3 grote leiders. Maar dat doet niks af aan de schoonheid van dit land! Ik ben om!

*Meer over Noord-Korea de volgende keer, want dit verhaaltje is wel weer lang genoeg!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>