Music was my first love

Muziek! Voor veel mensen iets van grote betekenis in het leven. Voor mij niet. Althans niet op de manier zoals veel mensen het doen overkomen. Maar sinds ik over de wereld zwerf krijgen sommige nummers een verhaal. En verhalen zijn altijd leuk. Of aangrijpend. Of interessant. En daarom vandaag 3 voorbeelden, 3 songs, 3 verhalen!

Track 12

De moderne mens kan het zich bijna niet voorstellen. Maar meer dan twee maanden in de auto zitten, meer dan 10.000 kilometer afleggen en dat allemaal op één CD, het is mogelijk. En ik heb het volbracht in Australië. Niet zo gek dat ik misschien een tikkeltje krankjorum ben geworden afgelopen jaar. Ok ik lieg een klein beetje. We hebben de laatste week volbracht met kerst-house, de slagers van Tony en Russische kerk muziek. Allen aangeschaft in een tweede handswinkel voor $1. Een kat in het nauw maakt rare sprongen zullen we maar zeggen. Maar we dwalen af. Waarom dit nummer. Omdat het Track 12 was. Geen idee hoe het ooit begonnen is. Maar een traditie is langzaam geboren. Elke keer dat de auto opnieuw gestart wordt, dus ook na bijvoorbeeld het tanken, moest gestart worden met Track 12 van de Cd.  Het heeft me enkele uren gekost om de originele naam van het liedje te vinden, aangezien hij bij alle leden van deze roadtrip alleen bekend is al “track 12”.

Als dit nummer ooit in de toekomst nog eens voorbij komt. Zal ik altijd terug denken aan de eindeloze wegen in de Australische woestijn. De avonden onder de meest adembenemende sterrenhemel met een kampvuur aan mijn voeten. Aan het verschrikkelijke accent van Dave. Aan mijn blauwe tent. En boven al aan het unieke dat 5 totaal verschillende mensen die elkaar ontmoet hebben op de dag van vertrek in enkele weken uitgroeien tot de beste vrienden!

- Muziek maakt mensen vrolijk, zelfs dit nummer!

Eenzaam lag hij daar weg te doezelen op een houten bankje. Ik kwam aanlopen en dit nummer klonk uit de telefoon die naast hem op de grond lag. Ik moest bijna een traantje wegpinken. Maar hij heeft me gister net toevertrouwd dat muziek mensen vrolijk maakt!

Wie is hij? Het is Waeng! Mijn vriend Waeng. Waeng heeft een levensverhaal. Hij is 3 jaar ouder dan mij. Spreekt bijna vloeiend Engels. Officieel is Waeng een nummer, of misschien vriendelijker, waeng is niemand. Hij leeft officieel in een vluchtelingenkamp in Thailand. Een niet erkend vluchtelingenkamp beveiligd en opgezet door de VN. Voor meer dan 10 jaar leeft hij hier inmiddels in een bamboe hutje.  Ik zeg officieel want hij werkt al 2 jaar in een resort. Niet zo gek dat ze daar blij met hem zijn, je komt zelden mensen tegen in Thailand die zo goed Engels spreken. Hij werkt hier gemiddelde 168 uur per week. Voor 6000 Baht (ongeveer 150 euro). Dat is dus iets minder dan een euro per uur. Hij gaat eens per maand terug naar het kamp, voor controle. Omdat hij officieel het kamp helemaal niet mag verlaten. Het kamp wat overigens steeds leger wordt door de uitzichtloze positie waarin ze zich bevinden. Maar niet voor Waeng. Hij gelooft nog steeds dat er ooit een oplossing komt. Ooit. Zijn broer leeft in Bangkok, waar hij niet heen kan. Zijn moeder is nog thuis, eenzaam zonder man en kinderen. Hij kan niet terug. Niet legaal in ieder geval. En zijn tweelingzus? Die is dood. Waar doe je het allemaal nog voor zou je denken. Maar Waeng heeft een droom. Ooit wil hij naar school! Tijdens de Engelse lessen kan hij i.i.g. vast spijbelen, dat papiertje haalt hij nog met zijn ogen dicht!

Elke keer als ik dit nummer hoor zal ik aan hem denken. Misschien wel een berichtje sturen. En ooit hoop ik, tijdens het luisteren van dit nummer, een berichtje te krijgen dat hij is begonnen aan een opleiding!

-Sjonnie en Anita in de trein

Nee ik zat niet letterlijk met Sjonnie en Anita in de trein. Er zat zelfs geen enkele andere Nederlander in de 2e klasse van de trein. Bij vertrek uit Nederland stonden er welgeteld 10 nummers op mijn telefoon. Zoals al eerder vermeld, ik hecht niet zoveel waarde aan muziek. Tot je 7 dagen in de trein zit. Soms wil je wel eens wat anders horen dat het geluid van de wielen die over de oude Russische trein rails bonkt. Je zet een muziekje op. Bij 10 nummers val je snel in de herhaling. Na enkele dagen kon ik dan 1 nummer uit mijn hoofd. De exacte tekst. Regel voor regel. En dat is vrij zeldzaam voor mij.

Als ik dit nummer hoor zie ik mijzelf weer uit het raam kijken ( ze zeggen dat je snel dood ga als je jezelf van een afstand kan zien toch?). De landschappen razen voorbij, blijven hetzelfde voor dagen, en de mensen worden steeds armer. De meren liggen klaar om op geschaatst te worden. De Mongoolse voetbalcoach komt weer op me af om me profvoetballer te maken. De plastic troep langs de rails wordt met de dag meer. Ik droom weg! Tot ik wordt opgeschrikt door het plots remmen van de trein. Ik krijg het beeld niet uit mijn hoofd als ik naar dit nummer luister.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>