Sinterklaas, de kerstman en de buschauffeur

Maandag 3 augustus 2015 was het zover. Mijn reis vanuit Chiang Rai, Thailand naar Luang Prabang, laos. 18 uurtjes met de bus. Of meer of minder. Dat is altijd de vraag. Nu kan ik een heel verhaal gaan opschrijven over hoe ik deze busreis beleefd heb. Slapen ging niet door de gestoorde wegen. De uitzichten zijn adembenemend. De rijst bij het avond eten was veel te duur en de Airconditioning in de bus stond te koud. Allemaal erg interessant als je deze reis ook wil doen.

Zelfde geld voor de grenscontrole tussen Thailand en Laos. Appeltje eitje. Neem een fotootje mee, of laat je paspoort scannen voor 40 Bath. Vul een paar formuliertjes in. Voor de helft is voldoende. Een adres in Laos heb ik nooit ingevuld. Als ze het wilde hebben riepen ze me wel terug. Betaal 35 USD of 1500 bath en even later zit je aan de andere kant van de grens weer in de bus. Een beetje persoon gaat zich hier niet druk om maken. Voor zover de nuttige informatie.

Maar wat was nu het hoogtepunt van deze hele reis? Dat zijn de bergdorpjes die je passeert in Laos. De eerste uren na het passeren van de grens kom je er vele tegen. Mensen waren erg blij die dag door het beetje regen. Ze kunnen daardoor de kleren wassen in de goot langs de weg en hoeven niet 10 kilometer naar het eerste de beste watervalletje te lopen. Wassen van het lichaam kan ook gelijk even langs de weg nu. Een beetje vies water maar i.i.g. geen 10 kilometer wandelen. Ik kan het me niet voorstellen 10 km wandelen voor een koude douche.

En de kinderen? Die spelen voetbal. Natuurlijk wat moet je anders in een plaats zonder School en zonder computer. Voetbal. 4 stenen voor de doelpalen en iets wat rond is en rolt is voldoende. Tot dat ene moment. Waarschijnlijk een paar keer per dag. Een bus vanuit Thailand komt langs. De chauffeer zit aan de linkerkant achter het stuur, dus makkelijk te herkennen. De kinderen komen uit alle huizen gerend, als ze niet te laat zijn. De voetbal wedstrijden worden onderbroken. Zwaaien is het enige doel. En niet zoals vele kinderen bij mij in de voortuin doen naar de trein. Nee alleen naar de chauffeur wordt gezwaaid.  Zielige gezichtjes ontstaan als de bus in volle vaart passeert.

Maar niet voor iedereen.

Sommige hebben geluk. Het raampje van de chauffeur gaat open en repen vol lekkers vliegen uit het raam. Alsof zwarte piet met pepernoten heeft gestrooid duiken de kinderen de plassen water langs de weg in. Vechten voor een reepje.

De kinderen in de bergdorpjes weten het. Één of twee keer per dag komt er een bus langs die lekkers strooit. En dan moet je er bij zijn. Wat een geluksvogels. En wat een geluk!

En stiekem een blije buschauffeur. Want moet hij de hele dag handelen met rijke arrogante toeristen. Als hij de grens over is en deze dorpjes passeert is hij opeens die rijke uit Thailand!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>