Veteranen

De zon stond op mijn gezicht te schijnen, een vlieg zat op mijn voorhoofd en stemmen klonken heel dichtbij. Het duurde even voor ik een besef had van waar ik was. De zon scheen tenslotte normaal op mijn tent, en dus niet direct in mijn gezicht. Vliegen komen mijn tent sowieso niet in en stemmen zo vroeg in de morgen had ik ook niet verwacht.

Dit is het vervolg op WCamperen!

Zoals eerder vermeld had ik mijn tent de nacht ervoor niet opgezet. Mijn tent was dus plat en ik lag erin. Met mijn hoofd voor het gaasje. Als je zelf ooit gekampeerd heb weet je wat ik bedoel. De “deur” van een tent kun je vaak openritsen op twee manieren, en als je nodig naar de wc moet pak je altijd de verkeerde rits. Met behulp van deze rits opent het plastic zich maar bevind er nog een gaasje tussen jou en de buitenwereld. Nou, voor dat gaasje lag ik dus met mijn hoofd. Daardoor kon de zon mijn hoofd belichten en de vliegen op mijn voorhoofd duiken. Het moet een grappig gezicht geweest zijn. En de stemmen, de stemmen waren erg dichtbij. 3,4 hooguit 5 meter was de afstand tussen mij en de personen. Ik kon ze zien, zij mij waarschijnlijk niet. Vissermannen die de zee op gaan moeten het zijn, ze zullen zo wel weer weg zijn. Ik besluit nog slaperig om mezelf nog even om te draaien.

Misschien was het maar 10 minuten, misschien 30, maar ik denk een ruim uur later merk ik dat de stemmen nog steeds niet weg zijn. Het zijn er nu zelfs meer geworden. Ik moet nu toch wel erg nodig naar de wc, maar wat zal hun reactie zijn als ik zomaar uit de bosjes kom lopen. Ik kan hier niet de hele dag blijven liggen. Opstaan zal mijn locatie verraden. Nog eens 10 minuten later zie ik geen optie meer, een gele rivier zal zich anders gaan vormen in mijn mooie blauwe tent. Ik frutsel in mijn tent een handdoek tevoorschijn en sta op. Ik voel de ogen aan alle kanten op me inbranden. Ik kijk niemand aan en loop stoïcijns naar het wc gebouw waar ik een paar uur daarvoor nog heb lopen slapen. Snel de koude douche in en laat alles even op me inwerken. Ik ga na de douche eerst de andere maar even op zoeken.

Dat blijkt, in het geval van Dave en Laura, een gemakkelijke opgaven. In de wijde omtrek is er geen opvallende plek te vinden als waar zij de auto geparkeerd hebben. Niet op een parkeerplaats waar het nog logisch zou zijn als er een auto staat. Niet goed verscholen achter bomen. Nee midden op een grasveld, naast één grote boom. Beter had ik hem niet kunnen bedenken.

Ze blijken al half wakker te zijn en later komt Charles er ook aan. De groep bij mijn tent, 100 meter verderop, wordt steeds groter. Ze zetten party tenten op, het moet een wekelijkse markt of zo iets zijn. Omdat zich daar een aantal gratis BBQ’s begeven besluiten we daar onze gebakken ei met spek ontbijt te gaan maken. Het ziet er tenslotte gezellig uit. Ja gezellig naast mijn tent. Er zit dan ook niks anders op dan de stoute schoenen aan te trekken en rustig de spullen te pakken en in de auto te stoppen. Ik heb geen idee wat deze mensen op dat moment denken. Maar ik zelf had het nogal raar gevonden.

We eten ons ontbijt en Laura en Charles stappen snel achterin de auto. De beste plek om te slapen. Dave en ik pakken alle spullen in en raken in gesprek met de groep mensen.

Het blijken ouwe oorlogsveteranen te zijn. Vietnam veteranen. Het moet niet gekker worden. Voor hen is het natuurlijk heel normaal om in tent in de bosjes te slapen. Ze zullen eerder jaloers zijn geweest op mij dan dat ze raar opkijken. Als een echte soldaat loop ik nu met mijn rug recht rond. Ik was de man die uit de bosjes kwam! Ik was de man die in een tent sliep. We raken in grote gesprekken over hun verleden en we lachen gieren en brullen. Maar daar over zal ik hier niet in details treden. Wel is het grappig dat laura en Charles ondertussen slapen in de auto, wakker worden en ons boos aankijken. We lopen inmiddels al 2 uur met een paar soldaten te praten. Een verschil van inzicht denk ik.

Op de foto na een goed gesprek!

Op de foto na een goed gesprek!

Volgens mij draait het reizen juist om deze belevenissen. En als je in gesprek kan raken met de lokale bevolking die nog een goed verhaal heeft ook, moet je er extra lang blijven hangen. Plannen zijn er om gewijzigd te worden!
Tot zover dit boeiende verhaal in het laatste deel van de serie: Hervey Bay.

2 thoughts on “Veteranen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>