WCamperen

Inmiddels aanbeland in Hervey bay. Een dorp waar ik nog niet levend gevonden zou willen worden. Er is niet veel meer te beleven dan een oerlelijk strand, een bibliotheek en een grote nep dolfijn. Waarom we hier dan toch zijn? Er staat een trip gepland naar het beroemde Fraser Island. Niet dat ik erg onder de indruk ben van de foto’s die ik van dit eiland gezien heb, maar het is nou eenmaal een moeten. Zoals je in Amsterdam een koffieshop moet bezoeken, ook al walg je van de geur. Zoals je in Parijs de Eifeltoren moet bezoeken, ook al is het een lelijk metalen ding. Zoals je in Sydney het operahuis moet zien, terwijl je direct denk welke architect was hier dronken. En zoals altijd ben je er niet alleen. Je ziet er meer chinezen dan in China, en je spreek er meer Hollanders dan op een camping in zuid Frankrijk. De beroemde , je moet het gezien hebben dingen.

Dat is dus de reden dat we in Hervey bay aanwezig zijn. Helaas voor meerdere dagen omdat onze boot pas op Vrijdag kan vertrekken. Geluk bij een ongeluk blijkt Solene, lid van onze “roadtrip familie” tot en met Cairns, ook met haar nieuwe reisgenoten aanwezig in Hervey Bay. We besluiten tot een georganiseerde ontmoeting op de camping van deze fransen.

De reunie met Solene. Enkele weken na ons afscheid.

De reunie met Solene. Enkele weken na ons afscheid.

Een camping van fransen is nooit hetzelfde als een camping van de gewone mens. De fransman zal nooit op een gewone camping staan, tenzij het moet. En dan zullen ze gegroepeerd een eigen dorp proberen te vormen. Waar indringers alleen bij hoge uitzondering welkom zijn en dan nog steeds er niet helemaal bij horen. Deze keer blijken ze op een grasveldje met aangelegen strand ergens in de buitenwijken van deze stad te kamperen. Illegaal, want dat is gratis. Hoewel dat ook ons motto is, is dit wel een hele gevaarlijke plaats. Zeker met in het achterhoofd dat we al eens tegen een boete zijn aangelopen. Om niet als slappelingen over te komen zeggen we natuurlijk stoer dat we naast gezamenlijk eten en drinken ook wel blijven slapen op die locatie. Het is een hele eer dat je welkom bij ze ben tenslotte.

Zo gezegd zo gedaan. We maken er een mooie avond van met een lekkere pasta carbonara en een paar lekkere gele rakkers (biertjes in de volksmond). Het lijkt mij niet noemenswaardig om dieper op deze avond in te gaan. Het begon namelijk allemaal op het moment dat het bedtijd was. De fransen zouden de volgende morgen rond 6 uur vertrekken en we nemen dan ook afscheid en iedereen staat klaar om zijn slaapplaats op te zoeken. We splitsen op. Auto’s worden achter bomen gekampeerd en tentjes in de bosjes opgebouwd. Ikzelf, lopend met toch een lichte angst voor (weer) een politie-inval en daarnaast altijd bereid om nog een onverwachtse actie uit te halen, broed inmiddels op een plan.

Enige seconden later is het eureka! “Ik slaap in de openbare wc” zeg ik. Het spettert de hele nacht al lichtjes en omdat mijn tent niet waterdicht is heb ik gelijk een goed argument om dit te doen. Eén ieder schatert het uit en denken dat ik een grap maak. Als ik niet veel later met mijn kampeerspullen de wc inloop blijken ze dus alsnog verbaast. “Je gaat toch niet echt in de wc slapen”. Alsof ik het niet zou doen? Als ik beargumenteer dat ik 100% droog blijf, geen risico op een boete loop en daarnaast een “je moet het eens in je leven gedaan hebben” ga behalen gebeurd er iets onverwachts. Ik heb ze niet alleen laten inzien dat het zo’n slecht plan nog niet was. Ze willen erbij horen. Dave en Laura geven aan ook in de wc te gaan slapen. Puur omdat het een gestoord idee is. Ze halen het matras uit de auto en gooien die in de WC. De gehandicapten wc, want die is groter! Charles verklaart ons nog steeds voor gek, maar komt er toch even bijzitten omdat we inmiddels het bier en de muziekspeler ook in de wc hebben geïnstalleerd. Een Wc after-party zullen we het maar noemen.

Dave en Ruud zijn klaar om te slapen in de WC!

Dave en Ruud zijn klaar om te slapen in de WC!

Als de after-party ten einde loopt is het tijd om te gaan slapen. Charles wil vertrekken maar dat gaat zomaar niet. Dave geeft aan dat hij er gewoon bij moet gaan liggen. Voor het groepsgevoel en wat stel je je nou aan en meer van deze argumenten. Charles gaat overstag, de eerste en de laatste keer dat ik dat hem zag doen, en niet veel later vallen we gezamenlijk in slaap in de WC.

BOEM* BOEM* BOEM*!!! Cleaning! BOEM* BOEM* BOEM*!!! 

Nog half slapend word ik wakker. Dave staat met zijn vinger voor zijn lippen. Met andere woorden niet praten. We wachten enkele minuten en het blijft stil buiten de deur. Blijven we hier, vertrekken we, wat moeten we doen. Misschien heeft de schoonmaker de politie wel gebeld. Misschien staat ze gewoon de andere wc’s schoon te maken nu. Het is 04 uur nachts, wat een verschrikkelijke tijd voor een schoonmaker is het eerste wat door mijn hoofd schiet.  Na kort crisis beraad besluiten we dat we geen risico kunnen nemen. Als de politie wel is gebeld zijn we de sigaar. $500 per persoon voor illegaal kamperen op deze locatie. Hoewel het de vraag is of je overnachten in de wc als kamperen mag zien. Een leuke voor de rechter?
We besluiten alles te pakken en naar buiten te lopen alsof er niks aan de hand is. Drie keer diep ademhalen, gezicht op onschuldig en lopen maar. Direct naar de verderop geparkeerde auto. Als we dit uitvoeren is er niemand te bekennen. Geen auto van schoonmakers, we hebben ook geen auto weg horen rijden. En wij staan met al onze kampeer spullen om 4 uur nachts bij de auto. Ik blijk de enige te zijn die dit grappig vind. En dit keer ben ik de persoon die niet meer bijkomt van het lachen!

Het moet ook een grap geweest zijn van één van de fransen. De overige Wc’s blijken niet schoongemaakt. We hebben geen auto horen rijden. We hebben naast het gebonk en het roepen van “Cleaning” niks meer gehoord. En welke schoonmaker komt er nu om 4 uur nachts. Toch durven we het risico van teruggaan niet te nemen. Als de politie wel is gebeld? Angst is een goede raadgever, is het niet?

Ik duik daarom met mijn tent de bosjes in. Tent vlak laten en niet opzetten. Een soort tweede slaapzak. Een paar takken op mijn tent. Niemand die mij hier, zelfs bij daglicht maar zal vinden. Charles vertrek in de duisternis met zijn tent en Laura en Dave slapen in de auto een paar honderd meter verderop. Naar wat later blijkt midden op een grasveld. “Verscholen” achter de enige kleine boompje centraal op het grasveld. Wat nachts een goede schuilplaats lijkt is het niet altijd.

Ik ontwaak een paar uur later van enkele stemmen op een paar meter afstand van mijn tent. Maar hoe dat afloopt lezen jullie de volgende keer!

*BOEM = Geklop / Gebeuk op de deur.

 

3 thoughts on “WCamperen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>